apr17

Hoe leer je je vrienden kennen? Ga in de politiek!

Hoe leer je je vrienden kennen? Ga in de politiek!

Jarenlang heb ik als verslaggever raads- en commissievergaderingen meegemaakt. Als eilandjournalist ben je behoorlijk ingevoerd en is er doorgaans veel contact met de verschillende raadsleden en wethouders. Je maakt van dichtbij mee hoe politiek werkt en vooral hoe het er achter de schermen aan toe gaat.

Velen zien politiek als een spel. Hoewel een serieuze aangelegenheid, is dat in zekere zin wel het geval. Volgens sommigen lijkt het op blufpoker, maar zelf vind ik het meer weg hebben van koehandel: je eigen voorstellen en ideeën zo goed mogelijk verkopen en/of uitruilen. Als jullie stemmen voor ons plan A, gaan wij mee met jullie plan B. Zo niet, dan stemmen we tegen, ook al is het best een goed plan. Persoonlijke successen en ego’s spelen een grote rol, want politici zijn doorgaans ijdel en slaan zichzelf graag op de borst. Ze lijken soms hun taak als volksvertegenwoordiger uit het oog te verliezen en te vergeten dat zij zijn gekozen om de belangen van hun achterban zo goed mogelijk te verdedigen. Te grote ego’s leiden soms tot treurige situaties. Dat hebben we in de afgelopen raadsperiode gezien. Het ene na het andere raadslid scheidde zich af van zijn of haar partij om op eigen titel door te gaan.

Je kunt het er mee eens zijn of niet, maar dit alles behoort tot de ongeschreven regels van de politiek. In die politieke arena gaat het niet om inzet of werklust, maar om presentatie, gewiekstheid en incasseringvermogen. Een brede rug is mooi meegenomen in het pluche. Wie begint aan een carrière in de lokale politiek kan daar maar beter snel aan gewend raken. Politiek biedt geen plek aan idealisten.

Zelfs in de lokale politiek moet je achterom blijven kijken. Zorgen voor rugdekking. Meer dan eens sneuvelt een politicus (in spé) door een mes in de rug van de eigen partij. Van dichtbij heb ik daar getuige van mogen zijn. Heb ik ervaren hoe iemand die zich met hart en ziel inzet voor een partij en de democratie wordt afgeserveerd. Nota bene door de vriend die hem erbij had gehaald. Die in hem een goede wethouderskandidaat zag. Maar die iemand wilde wel inzetten op een constructieve samenwerking met andere partijen en voelde niets voor populisme en onelinerpolitiek. Die iemand gaf tegengas en ging niet klakkeloos mee in de grillen en opwellingen van de partijoprichter. En dat bleek een brug te ver. Toen de verkiezingen daar waren en het vele werk was verricht, was de beoogde kandidaat-wethouder niet meer nodig. Hij werd aan de kant geschoven ten gunste van de partijvoorzitter/vertrouweling van de oprichter. Die bleek plotseling zelf het wethouderschap te ambiëren. In hem vond de preses wel de volgzame troonopvolger die hij graag in het college wilde zien. En dan heiligt het doel alle middelen.

De moraal van dit verhaal? Ga in de politiek en leer je vrienden kennen.