mrt20

De epiloog van Frans Hopman

De epiloog van Frans Hopman

Ik heb een mooi leven. Vaak. Meestal. Maar soms even niet. Vrijdag werd ik overvallen door het bericht dat mijn collega Frans Hopman zou zijn verdronken bij een noodlottig ongeval. Ongeloof overheerste en ik was compleet ondersteboven. Als een automatisme - journalistenbloed kruipt waar het niet gaan kan - wilde ik dit afschuwelijke bericht zo snel mogelijk verifiëren. Tot mijn ontzetting bleek het waar.

mrt31

Mijn eerste boek is een hoogtepunt!

Mijn eerste boek is een hoogtepunt!

Ik mag me nu voortaan ook boekenschrijver noemen. Dat klinkt natuurlijk best gewichtig, maar zo zwaar weegt dat niet hoor. Een hoogtepunt is het wel. Zeker in de letterlijke zin des woords, want mijn boekje gaat over de Texelse vuurtoren. Samen met collega Frans Hopman heb ik een serie mooie verhalen over de vuurtoren in boekvorm uitgebracht. Stiekem ben ik daar best wel een beetje trots op.

sept10

Breek me de bek niet open

Breek me de bek niet open

Tandartsen. Ik heb het er niet zo op. Niet dat ik er bang voor ben, maar ik heb er gewoon niet zoveel vertrouwen in. Toen ik op Texel kwam wonen in 1991, belandde ik in de praktijk van een aardige tandarts. Ik ontdekte later dat vooral dat zijn beste kwaliteit was.

juni20

Het water staat me tot de lippen.

Het water staat me tot de lippen.

Ik weet dat ik het niet veel langer kan uitstellen: het onvermijdelijke zit eraan te komen. Het water staat me al tot de lippen en het moment waarop ik mijn mond zal openen, laat niet lang meer op zich wachten. En dan stroomt het koele water genadeloos naar binnen….

mei09

“Ik ga echt dood. Ik meen het.”

“Ik ga echt dood. Ik meen het.”

Geschrokken kijk ik om en vervolgens naar mijn partner die naast me loopt. Hoorde hij dat ook? Ik ga dood? Uit de mond van een gezond-ogend-pak-‘m-beet-13-jarig-meisje? Ja, hij hoorde het ook, maar loopt doodgemoedereerd door.

[12 3  >>